Przejdź do głównej zawartości

Jesienne smutki

jesienne smutki poutykane w ciemnych zakamarkach codziennego życia,
budzą się  znienacka z nadejściem jesiennych słot...
jesienne smutki tak bardzo chcą być kochane, zauważone choć przez chwilę,
wtulają się w człowieka jak koty, spływają po policzkach strumieniami kryształowych łez...
jesienne smutki krzyczą nieznośną ciszą komórki, gdy czekasz na telefon od niego, rozdzierają serce nagłym brakiem jego głosu...
jesienne smutki otulają cię jak mgła, przygniatają codziennym pośpiechem odbierając resztę nadziei na piękny dzień...
jesienne smutki odbierają chęć życia, przynosząc złudzenie samotności pośród tłumów...



Mam dziś doła co chyba widać... Cały dzień jest mi nie na rękę w dodatku zaczęło padać. W taką pogodę nic mi się nie chce, boli głowa i ogólnie życie boli... Usta się śmieją, ale serce płacze...
Przepraszam za ten pesymistyczny wiersz na początku, tak mnie jakoś naszło. Usiadłam do kompa i miałam zamiar napisać coś zgoła innego, ale nie wyszło... Dla porządku napiszę że wiersz jest mojego autorstwa i byłabym niezmiernie wdzięczna za niekopiowanie go bez mojej wiedzy....
Dziękuję i jeszcze raz przepraszam, może jutro wstanie nowy, lepszy dzień...

Komentarze

  1. Oj wstanie lepszy dzień - a teraz już uśmiecham się do Ciebie szeroko i ręką odganiam te wszystkie jesienne smutki :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Każdemu zdarza się gorszy dzień i gorszy nastrój. Będzie dobrze :) Życzę Ci, żeby ten lepszy dzień wstał już jutro - tfu, tj. dzisiaj. Pozdrowienia

    OdpowiedzUsuń
  3. Wstanie, na pewno ;) Musi! Ja mam takie dni już od jakiegoś tygodnia, codziennie... -.- Ale jakoś daję radę... Włączam sobie płytę NIRVANY i od razu mi się humor poprawia ;) Będzie dobrze!

    OdpowiedzUsuń
  4. dzięki dziewczyny, już mi trochę lepiej ;*

    OdpowiedzUsuń
  5. Cieszę się :) Pozdrowienia

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy ktoś tu jeszcze zagląda? Tęsknię za tym miejscem... Za Wami wszystkimi... Mój blog bym moim małym światem, cichą, spokojną przystanią w której czułam się bezpiecznie... Teraz nawet nie wiem kto z moich "starych" znajomych jeszcze istnieje i działa w blogosferze... Chciałabym reabimowac mój malutki świat raz jeszcze, tylko czy starczy mi czasu na kolejne zajęcie... Czy będę w stanie publikować regularnie?? Tego obiecać nie mogę... Postaram się..  Ostatnio sporo szydełkuję Efekty bywają różne Np takie: W Telford przyroda poczuła wiosnę i oprócz przebiśniegów koty już marcują... Mech kwitnie... A mi dalej zimno więc robię chusty  :D No to dobranoc przyjaciele  =^-^=

Przygarnij mnie....

W niedzielę powstała różowo-włosa panienka. Ma całe 22,5cm wzrostu. Potrafi zginać nóżki i rączki... Starczy reklamy, pora na focie :D Wyszła mi bosko!!   Panienka dostała towarzysza, małą ośmiorniczkę   Te bystre oczka..   I lubi pozować :D     Na koniec dzisiejszy zachód słońca :D   Jeśli komuś wpadła w oko, zapraszam do zakupu. 30 pln + 10 pln przesyłka. Kto pierwszy ten lepszy ;) To miłego wieczorku  =^-^=

18.04.2015r

Jak obiecałam, tak robię, dziś będzie post wspominkowy ;) W tytule jest data, bardzo ważna dla mnie. Od tego dnia oficjalnie jestem Panią K. :D Chociaż minęło już trochę czasu ja dalej potrafię podpisać się swoim panieńskim nazwiskiem... Jak to mówią, starego psa ciężko nauczyć nowych sztuczek ;) Jaki to był dzień... Pełen wszystkiego, wszystkich, wszelakiej krwi i maści emocji... Ranek powitał mnie pięknym słońcem, gdy wychodziłam od fryzjerki, mej Anetki, zaskoczył mnie deszcz. Czekając na Pana Młodego niebiosa sypnęły ostrą śnieżycą... Do tego niemiłosierny wiatr, który rujnował wszystkie misterne fryzury i próbował rozbierać wszystkich po kolei...  Na szczęście jak wychodziliśmy z kościoła pogoda spojrzała na nas łagodniej i wyszło trochę słonka a wiatr nieco się uspokoił.  Biała beza-pyza, oto ja :D Moja fryzjerka Anetka stanęła na rzęsach  żeby z mych krótkich włosów wyczarować  fryzurę udającą włosiska po pas ;) A oto dzieło naszej kochanej kw